جمعه 3 آذر 1396

روزهامون کمی سخت شده پسر. البته دارم پیش می‌برمشون اما خب بهتره که از خیلی از چیزا فاکتور بگیریم.

امروز روی استاتوس واتس‌آپ یکی از دوستان تصویر پسرش رو توی آتلیه دیدم. راستش رو بخوای یه خورده دلم گرفت. من هنوز از تو و آبجیت کس ندارم. اصلا هیچ جای خونه از شماها تصویری نیست. اما ایراد نداره بابا. اینروزا هم میگذره. در عوض احتمالا امروز با هم محافظ آیفونمون رو نصب می‌کنیم.

چشم‌هات هم رفت پشت ویترین و عینکی شدی. مثل خود من. ته دلم بخاطر نمره‌ی چشمت نگرانم. تمام تلاشم رو می‌کنم تا خوب زندگی کنی و خدایی تو هم مردی کن و کمتر آزارم بده.

برچسب‌ها: پسر، زندگی، خاطره، بچه، درآمد


چهارشنبه 27 آبان 1394
سلام پسرم.فکر کنم مدت زیادی باشد که اینجا برایت هیچ ننوشته ام.اینروزها کمی فکر مشغولی های زندگی بیشتر شده.تو نگران هیچ چیزش نباش.حلش می کنیم.خواستم از خیلی چیزها برایت بگویم.خواستم شاید تو مثل امروز من نباشی.شاید تو کمتر برنجی.پسرم گاهی زندگی بخش هایی از خودش را نشانمان می دهد که من و تو آنقدر ها فهم هضم کردنش را نداریم.همین روزهایی که دارم اینجا را برای تو می نویسم یکی را داریم که بی شرف است.بی ناموس است.یک نفر را دیده ام که تجاوز و سکس را هنر،افتخار و مردانگی میداند.همان یک نفر به خودش اجازه تجاوز به یک زن روسپی را می دهد.به یک زن شاید بیمار جنسی و هی مستند می کند لحظه های زیبای حیوانی خودش و یا خودمان را.و هی داد می زند هی فلانی این زن توست.این زن توست که زیر پای من خوابیده.میدانی پسرم،بی شرفی دارد از سر و کول این ملت بالا می رود.تقصیری هم ندارند.وقتی من نان تو را آلوده به حق ضایع شده ی کسی کنم،وقتی برای خودم،برای شخصیتم قیمت گذاشته باشم آخرش نان خور من می شود همانی که وصفش بود.پسرم اینکه مردم خیلی چیزهایشان را هی می شمارن و هی پز بزرگی می دهند تو را گول نزند.بزرگی تو شرف توست،حیای توست،عصمت توست.اینکه هر هرزه ای که خودش را اپن سورس روبروی تو بگذارد و تو عنان از کف داده و توی دلت ذوق خنکی کنی...نه ! اینجاست که من فکر میکنم یک جای کار دارد می لنگد.اینجاست که نمی شود فهمید تو روسپی هستی یا او.شاید او برای نان شبی اینگونه ناموس و عصمت ارزان می فروشد.تو اما برای چه؟!!چیز پیچیده ای نیست پسر.ما همه انسانیم.تو می توانی با هر زنی باشی.این را من پدر به توی می گویم.تو این اجازه را داری تا هر جای رابطه که دوست داری ادامه دهی.اما تنها بدان شرط که هر لحظه ای که زنی عشوه می فروشد،دندان های مرتبش را با لبخندهای ملوسانه اش نشانت میدهد به این فکر کنی که آیا اگر یکی مثل خودت همین الان با ناموس تو این رابطه را داشت تو راضی بودی!!فقط همین.چیز سختی نیست.من نمی گویم معصوم بوده ام.اما پسرم به شرفم قسم در تمام زندگی ام تلاشم این بوده که هیچ عشوه ای را که به نام من نیست صاحب نباشم.نه اینکه نتوانستم،نخواستم.این نخواستن توست که انسانترت می کند.خواسته ها تمامی ندارند.تو سعی کن نخواستن را بیاموزی.دنیای مسخره ای داریم.برای اینکه چیزی را داشته باشی کافی است که نخواهیش.همین.پسرم!دوست دارم وقتی اینجا را می خوانی و می فهمی افتخار من باشی.باور کن گاهی برای بی ناموسی های خیلی ها گریه می کنم.آل یاسین را تا آخر باز می کنم.سوار همان ماشین پربرکتمان،و او می رود و من هستم و گوش هایم و صدای فرهمند آزاد و اشک هایم.اشکهایی که برای فیلم های پورن میریزم.برای بکارت هایی که دیگر نیست.برای شرافتی که شد چند قطره آب و پاشید روی تنی.اینروزها دارم گریه کردن را تمرین میکنم.مرد باش پسرم.یک مرد با شرف.
پی نوشت:
 -  راستی نمی خواهم با خواندن این پست این برداشت را از من داشته باشی که از این آخوند زاده های ریشو هستم.نه پسرم.منم شادمهر را با صدای بلند و گاهی توام با سرعت زیاد گوش می دم.منم اسانس کول واتر می زنم و صورتم صاف است.اما دلم را هم می خواهم صاف باشد.


یکشنبه 13 مهر 1393
پسر اینروزها از همیشه غریبه تر شدی.روزهای مزخرفیه و تو مزخرفتر از همیشه.
ازت ناامیدم.
میترسم فردات بشه یکی.از اون هزاران نفری که فقط بلدن حق مردم رو بخورن.
نمیدونم کجای زندگی رو کج رفتم که ایمروزها اینقد زجرم میدی.
خالی ام.یه خالی ناامید.

برچسب‌ها: امیرانه، ناامید، پوچ


پنج‌شنبه 9 خرداد 1392


خب این خیلی خوبه که درست مثل یه مرد دستت رو بذاری روی پات و بدون هیچ فکری آبمیوه ت رو بخوری.
این خیلی خوبه پسر که همیشه اونی باشی که خودت دلت میخاد.نه اینکه من یا هر کس دیگه ای میخام.اما اشتباه نکن.زمانی این خاستن(خواستن) تو میتونه زیبایی رو بنویسه که من ِ پدر خاستن رو یادت داده باشم.شدن رو یادت داده باشم.

من خودم دارم یاد می گیرم.اصلا آدما باید همیشه یاد بگیرن.

برچسب‌ها: امیرانه، زندگانه


چهارشنبه 18 اردیبهشت 1392

سلام پسر.
الان چند روزی میشه که واکسن ۱۸ ماهگی ات رو زدی.افتاده بودی.مثل کسی که هی نگران چیزی باشه افتاده بودی و هی نق می زدی.
خوب یاد گرفتی که چرتکه ی خیلی چیزها رو لازم نیست بندازی.
من امشب قدم های لنگانت رو خوب شمردم.
همه چیز فقط تکرار چند اصل اولیه است.
اینکه خودت هیچ وقت نمیری.
همین.
پس زندگی.



شنبه 10 تیر 1391

یه مدت پیش یکی از دوستان از طریق یکی از لینک هایی که من یادم رفته بود بردارمش اومده بود و این دیدگاه عاقلانه رو ثبت کرده بود:
narahat nashi baradar haaaaaa
vali vaghan pesaret zeshteeeeee\
cheghadam dehatye
yani midoni ein dore zamone .....
man mondam ein lebasaye dehaty
vala ya axsat male bachegi khodete
ya khoda eishala
ye poli ham be shooma bede:)
راستش من اگه حتی بخام به شما یه خفه شوی ناقابل هم بگم چه از نظر اخلاقی و چه از دیدگاه منطقی نباید قبلش عذزخواهی کنم و بگم "ناراحت نشید برادر".
اینکه من یه دهاتی ام هیچ شک و تردیدی برای اثباتش وجود نداره،چون ساکن یه روستا و یا به قول شما با فرهنگ های تهرانی یه دهات هستم.اما خب من اگه بخام بر فرض از وجنات خواهر گرامی شما یا خود گرامی شما هم توصیفاتی داشته باشم مثل یه دهاتی دقیق آدرس میدم تا خدای ناکرده اون ادب تهرانی شما خدشه دار نشه.(تا اینجای بحث را متوجه عرایض بنده هستید که؟ :)   (.
خب من اگه میخاستم نظر شما رو درمورد خودم وزندگیم بدونم،مطمئنا اون نظر محترم رو فعال میذاشتم.
در مورد لباس ها فکر نکنم مجبور باشم به شما گزارش مالی بدم.و بازم فکر کنم  شاید حرفاتون رو اینجور معنی کنیم که شما مشتری پروپاقرص پاساژ مریم هستین.اما بنده هنوز اونقدرها یه جاهام یه جوری نشده تا به اسم کلاس و مد (و کاش کیفیت) چوبی به این کلفتی نثارم کنن. :) (البته به ظرفیت آدما بستگی داره،فکر کنم چوب خور شما حرف نداره)
و اما بابت کمی تند بودنم عذرخواهی می کنم.اگه آدرس داده بودید شاید مجبور نیودم اینجا جواب بدم.(آخه مصر بودید که جواب بگیرید)
پ.ن:اینجا هیچ نظر،دیدگاه و لطفی فیلتر و سانسور نمیشه.اما جواب خواهد داشت.شعور داشته باشیم.
پ.ن2:این پست مخاطب خاص دارد.
پ.ن3:قالب وبلاگ پسرک تغییر داده شد.(البته قالب مشتری است،برای اظهار نظر آپ شد)



چهارشنبه 6 اردیبهشت 1391
فوتبال پرتغالی چلسی با اون بازی های مردونه ش،دیشب خوب حالِ مدعی ها رو گرفت.فوتبال پرتغالی چلسی دیشب گفت که این فقط پول نیست که تیم می سازه.یه تیم رو بازیکنانی می سازن که میان و مثل مرد می دَوَن،نه امثال این خودی های آشغالِ زن صفتِ ابرو بردار،که صد تای قیمت خون من سقف قرارداد آقا خانومه ست.
فوتبال پرتغالی دیشب،یادم داد توی زندگی من باید بدوم و حقم رو بخوام.حق رو نمیدن پسر.
یادم داد تا نترسم از اسم های مزخرف و گنده ای که هر روز بزرگترش میکنن.
یادم داد که منم شاید بتونم مثل اون آقاهه برم و با پا بکوبم توی اون در معروفه که همه جاش دوربینه و بگم،بنویس:
من،زریرم...

پ.ن: چلسی :)   من:|

پ.ن2:با عذرخواهی از تمام دوستان بابت این تغییرات،و تشکر فراوان از درخت وحشی،دامنه ی bidel.in بنا به دلائلی واگذار گردید.اینجا همیشه با saansiz.ir باقی ست،گر خدا خواهد. :)